"BUILD- SPORT-TRAFFIC"
Przedsiębiorstwo Projektowania i Realizacji Inwestycji
Budownictwa Ogólnego, Drogowego i Sportowego


Projektujemy marzenia...
bo własny dom buduje się w życiu tylko raz...
AUTORSKIE PROJEKTY GOTOWE ZIEMIANEK I PIWNIC NA WINO
Zasady murowania z pustaków ceramicznych
Materiały ceramiczne pozwalają wznosić solidne, trwałe i ciepłe mury. Aby mieć pewność, że takie będą, warto poznać podstawowe zasady murowania z pustaków ceramicznych

Oferta wyrobów z ceramiki jest bardzo bogata. Inwestorzy mogą wybierać wśród cegieł pełnych oraz drążonych: dziurawek lub kratówek. Najpopularniejszym materiałem do murowania ścian są obecnie pustaki.

Trzeba jednak wiedzieć, że aby uzyskać wymagany parametr cieplny ściany zewnętrznej (czyli współczynnik przenikania ciepła U≤0,3 W/(m²·K)) wymurowanej z ceramiki tradycyjnej, trzeba ułożyć odpowiednią warstwę ocieplenia. Materiałem, który spełnia te wymagania cieplne nawet bez konieczności stosowania termoizolacji, jest ceramika poryzowana.

Nowoczesna ceramika:

Zatrzymuje ciepło. Ceramika poryzowana, zwana też ciepłą, powstaje dzięki zastosowaniu w procesie produkcyjnym domieszek z mączki drzewnej lub trocin. Ulegają one spaleniu podczas wypału materiału w piecu, powodując tworzenie się w jego strukturze mikroporów wypełnionych powietrzem. Pory te poprawiają właściwości termoizolacyjne ceramiki. Dzięki temu może być ona z powodzeniem stosowana zarówno do budowy zewnętrznych ścian warstwowych, jak i tych wznoszonych w jednej warstwie. Na izolacyjność termiczną ceramiki poryzowanej wpływa jeszcze jedna ważna cecha – szczelinowa budowa. Im więcej w pustaku otworów (ich procentowy udział jest czasami podawany w zestawieniu parametrów produktu), tym jego izolacyjność cieplna będzie lepsza. Niemałe znaczenie ma także kształt i układ otworów. Jest to szczególnie ważne w przypadku ścian jednowarstwowych. Najlepszą izolacyjność termiczną będą mieć ściany z pustaków o podłużnych szczelinach ustawionych równolegle do lica ściany (ściana jednowarstwowa o grubości 44 cm pozwala uzyskać współczynnik U=0,26 W/(m²·K)). W ścianach warstwowych ilość i kształt perforacji nie ma większego znaczenia, gdyż o termoizolacyjności będzie decydowała przede wszystkim warstwa ocieplenia.

Tłumi dźwięki. Jeśli zależy nam na jak najlepszych parametrach akustycznych ściany (ma to szczególne znaczenie w przypadku ścian działowych oraz zewnętrznych ścian domu zlokalizowanego np. przy bardzo ruchliwej ulicy), dłuższa krawędź otworów w pustaku powinna być usytuowana prostopadle do lica ściany. Pamiętajmy też, że zastosowanie termoizolacji w ścianie zewnętrznej nie zawsze poprawia jej właściwości akustyczne, a nawet może je pogorszyć. Dotyczy to szczególnie murów ocieplonych styropianem (może on zmniejszyć izolacyjność akustyczną przegrody nawet o 2-3 dB) oraz wełną lamelową. Na rynku znajdziemy pustaki przeznaczone do wznoszenia wewnętrznych ścian nośnych, które przy grubości 25 cm mają wskaźnik izolacyjności akustycznej od dźwięków powietrznych uwzględniający wszystkie warunki rzeczywiste, czyli R1’, równy 56 dB. Pozwalają więc uzyskać lepszy wskaźnik, niż wynoszą minimalne wymagania dla ścian międzymieszkaniowych, np. w budownictwie szeregowym lub bliźniaczym (R1’≥ 52 dB).

Na jaką zaprawę murować?

Ściany jednowarstwowe. Do murowania ścian jednowarstwowych z pustaków poryzowanych zaleca się zaprawę ciepłochronną. Jej zastosowanie może poprawić izolacyjność termiczną muru nawet o 15%. Współczynnik przewodzenia ciepła takiej zaprawy jest bowiem zbliżony do współczynnika λ pustaków. Zaprawę nanosi się na mur warstwą o grubości 12 mm. Ważne jest, aby miała ona odpowiednią konsystencję – zbyt płynna będzie ściekać w otwory pustaków, z kolei zbyt gęstą trudno rozprowadzić po ich powierzchni. Jeśli do budowy ścian wybierzemy pustaki o dwustronnie szlifowanych powierzchniach, do ich łączenia najlepiej jest użyć zaprawy klejowej o grubości 1 mm. Sprawia ona, że mur wykonany z elementów szlifowanych jest zawsze cieplejszy od muru budowanego tradycyjnie na zaprawę grubości 12 mm, pustaki przylegają bowiem ciasno do siebie, co eliminuje powstawanie mostków termicznych.

Zewnętrzne ściany warstwowe i ściany wewnętrzne. Takie przegrody wznosi się przy użyciu zwykłej zaprawy murarskiej (cementowo-wapiennej) grubości 8-15 mm. Stosowanie zaprawy ciepłochronnej w tych przypadkach byłoby nieuzasadnione i podnosiłoby jedynie koszt budowy ścian (warstwowe osłania się bowiem termoizolacją, natomiast wewnętrzne nie muszą spełniać tak wysokich wymagań cieplnych).

Narożniki pną się w górę

Murowanie ścian ceramicznych rozpoczyna się od ułożenia warstwy wyrównawczej, którą wykonuje się z tradycyjnej zaprawy murarskiej rozłożonej równomiernie na całej szerokości muru. W przypadku murowania pustaków na fundamencie warstwę wyrównawczą układa się na poziomej izolacji przeciwwilgociowej z papy lub specjalnej folii izolacyjnej.

Jako pierwsze muruje się narożniki ścian. Można je wykonać z podstawowych elementów pełnowymiarowych lub elementów uzupełniających: narożnikowych oraz połówkowych. W każdym narożniku dobrze jest ułożyć minimum trzy warstwy pustaków, zanim wypełni się odcinki ścian pomiędzy nimi. Fachowo nazywa się to „wyciąganiem narożników”. Pustaki powinny być układane naprzemiennie. Trzeba też dopilnować, aby ich poszczególne warstwy we wszystkich narożnikach trzymały poziom. Umożliwi to rozciągnięcie między nimi sznurka murarskiego. Po ułożeniu każdej kolejnej warstwy w narożniku należy sprawdzić pion ściany.

Ściany zewnętrzne coraz wyżej

Po ułożeniu pierwszej warstwy pustaków na ich górną powierzchnię równomiernie, za pomocą kielni murarskiej, nanosi się odpowiednią zaprawę – ciepłochronną, klejową lub tradycyjną (na całej szerokości muru). Aby uniknąć rolowania się zaprawy, pustaki należy wsuwać od góry w wyprofilowania ustawionych już elementów i dopiero potem dociskać do zaprawy. Murując kolejne warstwy ściany, trzeba dopilnować, aby spoiny pionowe w sąsiadujących ze sobą warstwach były przesunięte o co najmniej 0,4 wysokości pustaków (najczęściej około 10 cm).

O ile jest to możliwe, zaleca się wykonanie przewiązania poprzez przesunięcie wynoszące pół pustaka w dwóch sąsiadujących warstwach muru. W przypadku ścian wznoszonych z pustaków o niemodularnej długości (czyli różnej od wielokrotności 12,5 cm) konieczne jest stosowanie np. pustaków docinanych, które pozwalają wykonać przewiązanie mniejsze niż 10 cm (nie może być ono jednak mniejsze niż 4 cm). Pustaki docinane należy wmurowywać w miarę możliwości w środkowej części ściany, a nie przy jej krawędziach. W miejscu łączenia dociętych elementów z pełnowymiarowymi trzeba wykonać spoinę pionową.

Warto wiedzieć...

Zaprawa w piance

Pustaki szlifowane można łączyć również poliuretanową zaprawą w piance. Umożliwia ona wykonywanie prac murarskich w temperaturze do -5°C, a więc także zimą. Zaprawa jest gotowym do użycia produktem, nie trzeba jej rozrabiać, nie wymaga stosowania żadnych narzędzi (dozuje się ją za pomocą pistoletu, którego używa się np. do nanoszenia silikonu w tubie), dzięki czemu pozwala zaoszczędzić sporo czasu przy wznoszeniu murów. Można ją wykorzystywać do budowy ścian nośnych (w tym także jednowarstwowych), działowych oraz osłonowych. Nanosi się ją na pustaki dwoma równoległymi paskami o szerokości około 3 cm każdy, a następnie układa kolejną warstwę pustaków. W przypadku murowania ścian działowych o mniejszych grubościach (np. 8 lub 11,5 cm) nanosi się tylko jeden pasek zaprawy – na środku. Tak wykonany mur będzie spełniał wymogi wytrzymałościowe i co ważne – może być obciążany już po kilku godzinach od zakończenia prac. Zaprawa w piance jest przy tym bardzo wydajna – do budowy średniej wielkości domu jednorodzinnego potrzeba około 50 puszek (dla porównania, do wzniesienia ścian takiego domu przy użyciu tradycyjnej technologii murowania potrzeba około 6 tysięcy litrów gotowej zaprawy).

Własna strona internetowa za darmo - sprawdź